Od zera do ogarnięcia Matematyki 404

Są dwa rodzaje dni w życiu zawodowym i szkolnym. W pierwszym liczysz się z wynikiem, w drugim z tym, co cię prowadzi do wyniku. Brzmi podobnie, ale mózg ma tu różnicę jak między kawą z ekspresu a kawą „z proszku”, którą ktoś nazwał kawą, bo tak. Sens jest tą drugą rzeczą, o której nie mówi się na spotkaniu projektowym, a potem wszyscy są zaskoczeni, że nikt nie ma energii, choć harmonogram jest „jak w planie”. Problem polega na tym, że większość systemów nagradza tylko k

Matematyka ma w sobie coś z rośliny domowej: wszyscy mówią, że trzeba ją regularnie podlewać, a potem i tak stoi w kącie, bo „jakoś nie mam czasu”. Problem polega na tym, że matematyki nie podlewa się czasem. Podlewa się uwagą, nawykiem robienia rzeczy w odpowiedniej kolejności i małymi wygranymi, które nie wyglądają spektakularnie, ale kumulują się jak skarpetki w szufladzie. Jednego dnia szukasz jednej, a drugiego okazuje się, że masz komplet. „Uczyć się mądrze” brzmi

Jeśli matematyka to dla ciebie czarna skrzynka z napisem „obsługa serwisu”, to witaj w klubie. Zaczynasz zadanie, czujesz, że „wiesz o co chodzi”, po czym w połowie dowodu (albo w połowie zadania tekstowego) mózg robi restart. I potem jest ten klasyczny moment, gdy nauczyciel mówi coś w stylu: „Przecież to proste”, a ty masz ochotę zainstalować sobie tryb samolotowy. Na potrzeby tego wpisu przyjmę jedną rzecz: nie chodzi o to, że jesteś „gorszy z matematyki”. Chodzi o to

Jeśli matematyka to dla ciebie czarna skrzynka z napisem „obsługa serwisu”, to witaj w klubie. Zaczynasz zadanie, czujesz, że „wiesz o co chodzi”, po czym w połowie dowodu (albo w połowie zadania tekstowego) mózg robi restart. I potem jest ten klasyczny moment, gdy nauczyciel mówi coś w stylu: „Przecież to proste”, a ty masz ochotę zainstalować sobie tryb samolotowy. Na potrzeby tego wpisu przyjmę jedną rzecz: nie chodzi o to, że jesteś „gorszy z matematyki”. Chodzi o to

Masz wyniki, które wyglądają jak długopis zacięty w połowie zdania: niby coś tam pisze, ale bez sensu. Wykresy falują, cele uciekają, a Ty robisz to samo co w zeszłym tygodniu, tylko z większym przekonaniem, że tym razem na pewno zadziała. Spoiler: zwykle nie zadziała, bo problem rzadko tkwi w „braku motywacji”. Najczęściej to kwestia kierunku, danych, sprzężenia zwrotnego albo zwykłego przeoczenia jednej rzeczy, która psuje resztę. Poniżej rozbiorę Ci to na czynniki pie

Matematyka ma we mnie wyjątkowy talent: potrafi pojawić się w moim życiu wtedy, kiedy akurat mam ochotę na spokój. Niby to tylko zadanie z kartki, ale reakcja bywa błyskawiczna. W głowie robi się „klik” i słyszę ten dobrze znany głos: no tak, ja po prostu nie umiem . Tyle że „nie umiem” to zdanie, które ma od razu gotową wymówkę. A matematyka, jak na matematykę przystało, lubi proste wymówki, ale tylko te w zadaniach z kategorii „sprawdź, czy założenia są spełnione”. C

Są dwa typy ludzi: tacy, którzy potęgi uwielbiają, i tacy, którzy odkrywają je dopiero na sprawdzianie. Pierwiastek zwykle trafia do drugiej grupy jeszcze mocniej: „czemu to znika, czemu wraca, i czemu znowu muszę zaczynać od początku?”. A potem przychodzi logika. Nie ta z teorii gier, tylko ta codzienna, która każe ci zatrzymać się w pół kroku i zapytać: co tak naprawdę próbuję tu zrobić? W tym tekście chodzi właśnie o poukładanie. Nie o magiczne sztuczki, tylko o menta

Matematyka ma w sobie szczególny rodzaj magii. Niby jest logiczna, a jednak potrafi zniknąć z głowy dokładnie w momencie, gdy najbardziej potrzebujesz, żeby była tam jak za dawnych, lepszych czasów. Najpierw jest „chwila, zaraz zrozumiem”. Potem jest „czemu ja to w ogóle mam?”. Na końcu jest prawie filozoficzne pytanie: czy te symbole kiedykolwiek miały sens, czy ja po prostu nie jestem stworzony do cyferek. Jeśli czujesz, że nic nie klika, nie jesteś „gorszy”. To nie je